via @ChrisFrusciante

via @lopilopi

eleven-photo-project:

Thalia Daskalopoulou | Corinthos, Greece

twitter

Take a Που in the sun

Χίπστερ σορτς σας αγαπω

Σας φοράω και πετώ

Δε με νοιάζει και αν σκύψω

Κάτι άλλο δε θα δείξω

Όχι πια χαμηλοκάβαλα

Mooning και άλλα ντράβαλα

Γιατί φτάνουν αφαλό

Μαμς τζινς να μην τα πω

Κρύβουνε και τα ψωμάκια

Δεν πιέζουν τα παχάκια

Χαλαρα ειν στα ποδαράκια

Και φαρδιά στα κωλαράκια

Διόλου δε με κολακεύουν

Ελα όμως που βολεύουν

Cannibalism (via @Tagres)

Pool me away from here i’m dying

I have a thing

Eίμαστε σε μια συναυλία τύπου James και είναι πάρα πολύς κόσμος χωρίς εισιτήριο, ή με προσκλήσεις και τέτοια και με το που ανοίγουν οι πόρτες γίνεται ένα ντου και αυτοί μπαίνουν και εμείς όχι, κυρίως επειδή έχουμε σπαστεί. Εγώ τα παίρνω και βγάζω έναν απίθανο λόγο σε ένα σεκιουριτά, ότι δεν υπάρχει κράτος, εμείς ερχόμαστε πάντα με τα εισιτήρια μας και είμαστε εντάξει, αλλά πάντα τα ίδια γίνονται, μπαίνει κόσμος από παντού και είναι μπουρδέλο, κι αυτοί ανάξιοι να διοργανώσουν συναυλίες. Ο σεκιουριτάς φυσικά δε μπορεί να κάνει κάτι για την περίπτωση μου (ούτε καταλαβαίνει την έκρηξη μου) αλλά εκείνη τη στιγμή φτάνει με μια λίμο η ιδιοκτήτρια της εταιρίας που είναι μια τύπου Κλέλια Χατζηιωάννου, παραπολυπλούσια, που εκτός από την εταιρία διοργάνωσης (νομίζω ήταν η Ντιτοξ, τι περίεργο) έχει και κάποιες εκδόσεις και μπορεί και την Easyjet, παραπολυπλούσια δηλαδή. Εγώ βγάζω πάλι το λόγο μου αν και όχι τόσο άψογα όσο στο σεκιουριτά γιατί τα έχω ψιλοξεχασει και αυτή είναι σε φάση “καταλαβαίνω το πρόβλημα σου αλλά δε γίνεται τίποτα” και επειδή αυτή έχει ΚΑΙ τη Miss Sixty, λέει σε έναν υπηρέτη της και μου φέρνει πάρα πολλές τσάντες με ρούχα και παπούτσια Miss Sixty για να με αποζημιώσει και καλά, να σκάσω δηλαδή. Εγώ ψιλοκωλώνω μόλις βλέπω τα καλούδια, αλλά έχω βγάλει τον επαναστατικό λόγο και δε μπορώ να πουληθώ έτσι εύκολα (με έχει ακούσει και κόσμος και πολλοί γνωστοί). Έτσι λέω μεγαλόφωνα ότι θα τα μοιράσω, όπως και κάνω, αρχίζω να βγάζω παπούτσια και να λέω νούμερα και έρχονται και τα παίρνουν και τα αζήτητα κάνουν ένα σωρό. Οι δυο τελευταίες τσάντες έχουν παιδικά (κοριτσίστικα) και εκεί παθαίνω κοκομπλόκο γιατί θέλω να τα κρατήσω όλα για την ανιψιά μου. Δίνω και σε άλλους γύρω γενικά αλλά κρατάω και κάποια καταπληκτικά κομμάτια, κάτι σορτσάκια μούρλια και πολλά παπούτσια. Δοκιμάζω ένα σορτσάκι στον Που και του είναι τσίτα, οπότε σκέφτομαι ότι δεν πρόκειται να της κάνουν γιατί είναι μεγαλύτερη σε ηλικία. Εντωμεταξύ η φάση έχει γίνει ψιλοριγιούνιον, έχουν μαζευτεί παλιοί συμμαθητές μου από το σχολείο, είναι κανονισμένο και καλά, μεταξύ των οποίων και μια που είδα τις προάλλες στο σούπερ μάρκετ αλλά είχαμε να μιλήσουμε από το δημοτικό (στην πραγματικότητα αυτό). Είναι και η αδερφή μου με κάποιες φίλες της, τις ρωτάω αν έχουν οι αδερφές τους κοριτσάκια κτλ. Είναι και η Ευγενία και δίνω και σ’αυτή ρούχα για τις ανιψιές της, αν και είναι όλα μικρά, της λέω να τα δώσουν στη μικρότερη που είναι μωρό, αλλά είναι και η μαμά τους εκεί που μου λέει ότι έχει πολλά ρούχα απ΄τις δυο μεγαλύτερες κόρες της. Μεταξύ του κόσμου είναι και η Τζένιφερ Λόπεζ, με τον άντρα της, σκέφτομαι, αυτή δε χώρισε, και θέλω να πω ότι τον άντρα της τον λένε Μαρκ Άνθονι, και όχι Μαρκ Άντονι που γράφουν όλοι, αλλά δεν είναι της παρούσης. Και θέλω να πάω να της δώσω κι αυτής ρούχα γιατί θυμάμαι ότι έχει δίδυμα και το ένα είναι κοριτσάκι. Το συζητάω με κάποιον, ότι “ντάξει αυτή δεν έχει ανάγκη αλλά η κίνηση μετράει, να της δώσουμε κι αυτής κάτι. Τελικά δεν πάω. Είναι και μια μαύρη με ένα μωρό και με τον άντρα της, πανύψηλη γύρω στα 3 μέτρα, λέω και σ’ αυτήν αν θέλει κάτι αλλά δε με ακούει γιατί είναι τόσο ψηλή που το κεφάλι της είναι μακριά από μένα. Βρίσκω μετά μια φίλη μου που φοράει πολύ μικρό νούμερο και της λέω ότι έχουμε ρούχα και να πάει να δει γιατί θα βρει σίγουρα, αλλά ούτε αυτή με ακούει γιατί μιλάει με κάποιον. Έχει μαζευτεί και ενήλικο ρούχο στα αζήτητα αλλά δεν προλαβαίνω να ψάξω για μένα. Έχω μαζέψει όμως μια σακούλα για τη μικρή με διάφορα ρουχαλάκια, παπούτσια και μπιζουδάκια, και 2 πετσέτες θαλάσσης, η μια ψιλοαπαίσια τύπου Μπάρμπι, η άλλη τέλεια με μικρά πόνυ και ουράνια τόξα (την ψιλοθέλω για μένα). Εντωμεταξύ η Ευγενία με διάφορα άτομα από τη δουλειά της που ξέρω κι εγώ, κάθεται σε ένα στρογγυλό τραπέζι και εγώ της λέω να πάει να ψάξει και για τον εαυτό της (νισάφι). Έχω βρει στα ρούχα και ένα μπουφάν adidas ακριβώς ίδιο με αυτό που αγόρασα για το πριμαβέρα, και σκέφτομαι να πουλήσω στο ebay το δεύτερο, και η Ευγενία μου λέει να μου δώσει και ένα τρίτο ολόιδιο που είχε αγοράσει κι αυτή μαζί μου, αλλά δεν το έχει φορέσει, για να το πουλήσω και αυτό.

Και περνάμε σε άλλο σκηνικό, βρίσκομαι με το Γιάννη σε ένα χώρο τύπου ναός με πάρα πολλά αγάλματα και ταφόπλακες με προτομές, αρχαίες και κολοκοτρώνηδες φάση, όπου είναι υποτίθεται το πιο ιερό και σημαντικό μνημείο της Ελλάδας. Και γίνεται ένας σεισμός τεράστιος και τρομακτικός, και ανοίγουν οι ταφόπλακες και σπάνε τα αγάλματα και είναι η φάση τρόμος και δέος γιατί δεν είναι πραγματικός σεισμός, είναι θεϊκό σημάδι, ότι και καλά αγανάκτησαν οι αρχαίοι Θεοί που έχουμε γαμήσει την Ελλάδα, εμείς, οι σημερινοί Έλληνες. Και εγώ έχω φρικάρει και ρωτάω το Γιάννη “WHAT THE FUCK? Δηλαδή ΥΠΑΡΧΕΙ Θεός;” και μου λέει “δεν ξέρω, αλλά κι αυτό που έγινε φυσιολογικό δεν είναι”. Και από κάπου ακούγεται ένα ραδιόφωνο που λέει ότι η δανειοληπτική ικανότητα της Ελλάδας έχει πέσει στο μηδέν και ότι οι πιστωτικές κινήσεις σήμερα ήταν μηδενικές, οι χρεωστικές κάτω του μηδενός. Το πρώτο σημαίνει ότι σήμερα οι τράπεζες δεν έδωσαν καθόλου δάνεια, το δεύτερο δεν ξέρω, ότι χρωστάμε μάλλον.

Εντωμεταξύ στη διάρκεια του σεισμού εγώ έχω σώσει ένα Πακιστανό από βέβαιο θάνατο λόγω κατολίσθησης και έχουμε βρεθεί στην αυλή στο σπίτι των γονιών μου, στη βρύση. Εγώ νιώθω πάρα πολύ περήφανη που έσωσα τη ζωή κάποιου, αλλά αυτός δε λέει ούτε ευχαριστώ και στεναχωριέμαι, αλλά σκέφτομαι ότι μπορεί να μην είναι στην κουλτούρα τους τέτοιες αντιδράσεις. Και εκείνη την ώρα εμφανίζονται και ένας-δυο τύποι από το Lord of the Rings ή/και το Game of Thrones, που ο ένας είναι αδελφός της Κλέλιας, λέει.

Και κάπου εκεί ξυπνάω.

Αυτό είδα κατά τη διάρκεια του σχεδόν 3ωρου μεσημεριανού μου ύπνου την Κυριακή 17 Ιουλίου. Ξύπνησα όπως αυτοί που βγαίνουν από κώμα, φαντάζομαι.